و نيز داريم : وَ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ عِنْدَهُ إِلَّا لِمَنْ أَذِنَ لَهُ . « 1 » « و شفاعت در نزد او سودى ندارد ، مگر براى آن كسى كه خداوند به او اذن در شفاعت را داده است . » از اين آيات استفاده مىشود كه شفاعت در روز قيامت حتماً مستلزم اذن و اجازهء خداست و بدون اذن او اصلًا صورت نمىپذيرد ؛ زيرا در حصر بين نفى و اثبات با دو جملهء استثنائيّه ، شفاعت را مختصّ به مأذونين نموده است ؛ حال بايد ديد كه مراد از اذن چيست ؟ و مأذونين كدام طائفه اى هستند ؟ مزايا و خصوصيّات شفاعت كنندگان روز قيامت و نيز داريم : يَوْمَئِذٍ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ رَضِيَ لَهُ قَوْلًا . « 2 » « روز بازپسين ، شفاعت كردن در نزد او ثمرى ندارد ، مگر براى آن كسى كه خداوند رحمن به او اذن در شفاعت را داده باشد و سخن او را پسنديده باشد . » در اين آيه مىبينيم كه قول مَرْضىّ يعنى گفتار پسنديده را با اذن آورده است . و ميدانيم كه رضايت خداوند به گفتار او همان اذن خداست ؛ به معناى آنكه قول او كه همان شفاعت اوست در نزد خداوند مورد رضايت قرار گيرد . و چون اين آيه را مقايسه كنيم با آيه : يَوْمَ يَقُومُ الرُّوحُ وَ الْمَلائِكَةُ صَفًّا لا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ

--> ( 1 ) صدر آيه 23 ، از سورهء 34 : سبأ ( 2 ) آيه 109 ، از سورهء 20 : طه